Yatağa girdiğinde, iliklerine kadar üşümek…
Yalnızlığınla baş başa kalmaktan korkmak…
Hislerinin artık sana acı vermesi…
İrkilmek sonra…
Yastığa kafanı koyduğunda seni gülümsetecek bir şey bulamamak…
Gözlerinde akmak için her zaman sipere durmuş birkaç damlanın olması…
Yorulmak bazen ağlamaktan…
Nefes nefese kalmak…
Sabahın beşine altısına bakmadan hüngür hüngür ağlayabilmek…
Duyulmasın diye yorganı ısırmak…
Dişlerinin sıkmaktan acıması…
Ve acıyanın dişlerin değil de aslında kalbin olduğunun farkına varmak…

Her baktığında onu görmek… ve onu gördüğün her şeye daha sıkı bağlanmak…
Şarkı dinlemekten korkmak…
Onu hatırlatacak şarkı dinlemek değil de dinlediğin her şarkının sana onu hatırlatması…

Babanın karşısına kıkırmızı gözlerle çıktığında “nezle oldum” yalanını uydurabilmek…
Ve seni ağlarken biri yakaladığında cevap verememek, boyun eğmek, ve eline düşen damlaları saymak…

Avutmak kendini her lafta… hayaller kurmak…
“Belki bir gün…” ümidiyle uykuya dalmak ve uyandığında hala o seninmiş gibi hissetmek…
Çok geçmeden gerçeğin farkına varmak…
Kalbinin bile zor duyacağı bir iniltiyle “o gitti…” diyebilmek…
Bu iki kelimenin canını bu kadar yakması…
Ona ihtiyacının her gün biraz daha artması…
Gündüz içine atmak zorunda kaldığın gözyaşlarının kalbinde her gün biraz daha birikmesi…
İnsanlara güçlü görünmekten ve gülümsemeye çalışmaktan yorulmak…

Akşamlardan nefret etmek sonra…
Onsuzluğu bu kadar hissettiriyor sana diye…
Her akşam aradığı saatte gözlerini telefondan ayırmamak…
Ümit…
Ve o telefonun hiç çalmaması…

Artık beklemekten bitkin düşü telefona sarılmak…
Zaten en başta olan ismi çabucak bulup, yeşil tuşa uzun uzun bakmak…
Kendinle savaşmak belki…
Elin her telefona gittiğinde için acıya acıya geri çekmek o eli…
ve zaman gelip de kendini tutamadığında, kontörün olmadığına sevinebilmek…
Ona güçlü görünmelisin çünkü…
“Dön” demeyi bu kadar içten isteyebilmek…
Ama boğazında takılanın sana engel olması ve o takılanın yürek parçası olduğunu hissetmek…

Resimlerde avunmak…
Gözlerine, ellerine bakmak…
“Bu elleri artık başkası tutacak” düşüncesinin seni mahvetmesi, yerden yere vurması…
Gün geçtikçe daha çok kanamak…

Herkes zamanla geçer der ya…
Senin acının gün geçtikçe daha da büyümesi…
Ama ona olabileceğin en güçlü şekilde görünmek…
ve bu “güçlü” halinin bile ne kadar zayıf olduğunun farkında olmak…
Bazen tutamamak kendini…
Yalpalamak…
Bütün saflığınla ona gitmek…
Sesini duymak sonra…
Onu hissetmek…
Söylediği her sözde anlık mutluluğunun kat kat artması ama kendinle baş başa kaldığında içinin iyice acıması…
“Eskidendi”, “eskiden benimdi” demek…

Her gün damla damla azalsa da, umudunu hiç kaybetmemek…
Beklemek…
Bekleyecek olmak…
Canının çok yanması…
Çok…
Ve ufak bir fısıltıyla da olsa, hala en içten duygularınla söyleyebilmek “seni seviyorum”u…